I like myself just as I am!

Een man die je neemt zoals je bent, inclusief alle “tekortkomingen”. Waarschijnlijk kennen de meeste van jullie (en anders  vooral de vrouwen onder ons) deze scene uit Bridget Jones’ Diary wel. Een typisch vrouwen ding om jezelf dan te kort te doen door te zeggen wat je tekortkomingen zijn, die voor een ander alles behalve vervelend of opvallend zijn. Ik denk dat veel vrouwen zich wel met Bridget kunnen identificeren. Altijd bezig met goede voornemens om op maandag te beginnen met dat ene dieet die ervoor moet zorgen dat die paar kilo er af moeten, altijd kijken hoe anderen wel slagen in de dingen die zij doen en bijvoorbeeld eens ‘normaal te doen’ op het werk (dus niet van de blunders maken!). Als je dan een compliment krijgt… tja, dan weet je het wel weer te weerleggen, terwijl de beledigingen of kritiek juist extra blijven hangen in het vrouwelijke brein. Het is eigenlijk bizar dat vrouwen zo kritisch (zelfs te kritisch) over zichzelf zijn en zich altijd maar met anderen proberen te spiegelen. Ook ik moet bekennen mezelf schuldig te maken aan deze dingen…

Twee weken geleden ging ik met Paul, een bevriende collega fotograaf,  fotograferen in Rotterdam. Ik wilde een nieuwe foto voor mijn blog en website (deze komt er later op te staan), moest even kijken op locatie voor een eventuele fotosessie die ik zelf moet doen binnenkort en bovendien is het gewoon altijd gezellig om met mede-fotograferen te kletsen. Anyway, ik mocht dus voor de camera verschijnen en dat is iets wat ik totaal niet gewend ben als persoon die zichzelf verschuilt achter de camera in plaats van te poseren. Kortom, het was een grote stap uit mijn comfort zone. A fijn, tussendoor bekeek ik het resultaat en begon gelijk allerlei elementen af te kraken. Niet van de foto zelf hoor, maar van mezelf: ‘mijn god, wat een lelijke neus heb ik toch’, ‘wat kijk ik raar hier’ en ‘mijn haar is echt een zooitje’ (maar noemde mijn benen en ogen dan wel weer mooi). Trouwens, ik kan  mezelf helemaal identificeren met Bridget wat betreft de verbal diarrhea. Ik praat veel (en niet altijd even snuggere dingen) en dat weet ik, en dat weten mensen die mij kennen.

424bf4eb98d4ac061515db939c556868

Tijdens de lunch in Rotterdam-Zuid kwamen we eigenlijk weer op het onderwerp dat vrouwen zichzelf zoveel aan doen door zo kritisch te zijn over zichzelf. Ik kan me niet anders herinneren dat dun (en dan bedoel ik, een strak lichaam zonder enige putje of vetrolletje) ‘mooi’ is. Althans, mooi volgens de verschillende media, zoals tijdschriften en televisie. Vaak zie je dat het gevolg is dat meisjes vaak al beginnen te diëten op hun 14e. Vrouwen die naar elkaar wijzen en zien hoe mooi de ander is, zonder maar enigszins te denken dat ze zelf net zo mooi zijn als die ander. Op al die dingen betrap ik mezelf ook heel vaak. Waarom doen we dit eigenlijk? Wanneer beginnen we onszelf nou eens mooi te vinden zoals we zijn, inclusief “tekortkomingen”? Natuurlijk zullen er zat vrouwen zijn die zichzelf volledig accepteren zoals ze zijn, maar ontmoet er meer die kritisch zijn. 

b0c86e4e87fe5a04b82b696836f98ef5

Vorige week ging ik voor het eerst na vier jaar in het openbaar in mijn bikini zonnen bij een strandje bij mij in de buurt. Ik keek om mij heen en zag veel meiden van mijn leeftijd met redelijk strakke buikjes op het strandje liggen. Mijn buik is alles behalve strak. Ik ben slank, maar heb gewoon een buikje met flubbers (of wobbly bits hoe Bridget dat leuk zegt) en heupen.  Ik kan op mijn kop gaan staan, maar dat zal ik altijd blijven hebben, tenzij ik een personal trainer en kok heb die mij een regime opleggen dat strakke buikje te bereiken. Daar kan ik me iedere dag voor de spiegel over gaan opwinden of ik kan die wobbly bits accepteren en gewoon mooi vinden.  Ik kan naar een plastisch chirurg om mijn neus laten verkleinen en de lichte bobbel verwijderen.  Of gewoon trots zijn op mijn neus zoals hij is! Of ik kan me ergeren over mijn haar die alle kanten op springt en krult, of ik maak het gewoon mijn ding: ‘Louise, dat meisje met de wilde haren’ (ik ben ze in ieder geval nog niet kwijt ;-)). Ik kan het wel heel erg serieus nemen dat ik veel praat inclusief de domme opmerkingen en mezelf voornemen niet zo snel wat te zeggen (in college of als ik vrienden ben bijvoorbeeld),maar kan het ook gewoon accepteren en trots zijn dat ik het gezellig vind om met mensen te praten en toch het lef heb iets te zeggen, ook al komt het niet altijd even slim over.

8564243932e53183cca92c07f9b679ad

Dus, lieve lieve vrouwen… Laten we onszelf eens gaan accepteren (dik, dun, klein, groot, smal, breed, grote neus, kleine neus, stil of druk, en ga zo maar door), want waarom zouden we ons laten zeggen door oppervlakkige media dat alleen één bepaalde maat mooi en sexy is. Laten we complimenten van de mannen en vrouwen accepteren wanneer we die krijgen en zeggen: ‘Ja, DANK dat vind ik heel lief!’ Sneeuw jezelf dan ook niet onder door deze te weerleggen met je tekortkomingen. Geloof in de complimenten die je ontvang en complimenteer je zelf ook eens! Ik ga mezelf in ieder geval proberen niet naar beneden te halen en trots zijn op wie ik ben. Embrace your inner and outer Bridget I would say.  Zo, dat wilde ik even kwijt! Wat denken jullie?

11 gedachtes over “I like myself just as I am!

  1. Wat een mooie blog, Louise! Ik denk dat je zeker gelijk hebt! Er ligt veel te veel nadruk op de ‘tekortkomingen’ van mensen – niet alleen van vrouwen, trouwens – en er wordt veel te weinig gekeken naar hoe mooi mensen zijn!

    1. Ik merk dat het vooral op vrouwen benadrukt is. Alleen al als je kijkt naar hoeveel reclames gaan over middeltjes voor het uiterlijk van vrouwen etc. Antirimpelcreme dit, anticellulitis dit, afslankmiddel dat… en het zijn altijd vrouwen in deze reclames. Tuurlijk is het niet alleen van toepassing op vrouwen, maar denk wel voor het grotendeel. Jammer…

  2. Wat heb je dat goed geschreven, Louise. Wij vrouwen maken onszelf zo onzeker. En de marketing/reclamejongens spelen er alleen maar op in.

    1. Precies! We zitten in zo’n vicieuze cirkel eigenlijk. Er is zo’n beeld waaraan we denken te moeten voldoen, marketing werkt daar op in, waardoor vrouwen weer denken dat het inderdaad moet…

  3. Ontroerend mooi én waar, Louise! Je bent een prachtige vrouw – dat blijkt maar weer. Ik heb – tot mijn eigen oprechte verbazing – vaker gemerkt dat vrouwen superkritisch naar zichzelf kijken. Natuurlijk, er is zoiets als ‘fotogeniek’ zijn en ik zou liegen als ik hier zou beweren dat ‘uiterlijke schoonheid’ niet van belang is. Als man weet ik heus wel wat ik mooi vind (maar smaken verschillen en schoonheid kent gelukkig veel verschijningsvormen). Ook geloof ik dat schoonheid ‘a mixed blessing’ is (ik spreek niet uit eigen ervaring, maar uit waarneming, haha). Veel mensen willen met je gezien worden als je een mooi uiterlijk hebt. Veel mensen zullen niet alleen vanwege je karakter of persoonlijkheid jouw gezelschap opzoeken. Maar een mooi uiterlijk kan je ook helpen om zelfbewuster door het leven te stappen, het heeft natuurlijk voordelen. Ik kan me goed voorstellen dat het minder leuk is om steeds op je uiterlijk beoordeeld te worden en dat filmpje van een huilende Dustin Hoffman dat ik al een paar keer in mijn FB tijdlijn voorbij heb zien komen moet ons allemaal wel aan het denken zetten. Als je niet ‘voor de camera geboren bent’, ben je dan ‘niet mooi’? En als je graag mooie vrouwen fotografeert, en daar totaal niet geheimzinnig over doet, heb je dan iets uit te leggen? Ben je alleen mooi als je een strak, jong uiterlijk hebt, of ben je ook mooi als je rimpels verraden dat je kunt lachen en het leven geleefd hebt? Je zet ons aan het denken, Louise. Dank voor je blogpost. En voor het poseren, dat was heel gezellig!

  4. Hoi Louise,

    Mooi geschreven!😉 Ik kwam op je blog via Paul en ik herken me wel in jouw woorden. Ik sta zelf ook vaak achter de camera en geniet ik van alle mooie mensen voor mijn camera. En op die momenten snap ik niks van al hun onzekerheden: het is gewoon een prachtige foto van een mooie vrouw/man/kind/stel! Totdat ik zelf voor de camera sta (en daarvoor al een uur voor m’n kledingkast) en over elk pukkeltje, iedere lompe houding en elke rare blik kan zeuren. Stelletje zeikwijven zijn we met z’n allen, is eigenlijk nergens voor nodig.😉

    Inge

    1. Hoi Inge,
      Dank voor je reactie! Wat leuk dat je jezelf er ook in herkent. We moeten inderdaad niet zo zeuren en de media moeten eens stoppen met op onze onzekerheden in te spelen!
      Groetjes!

  5. Pingback: In de ogen van...

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s