Mijn quarter life crisis*

Ja, mijn god zeg. Ik denk echt dat ik een beetje in een ‘crisis’ beland ben als 24-jarige student. Dat klinkt  wel weer lekker melodramatisch.* Eigenlijk wist ik altijd wel wat ik wilde doen of worden. Als kind wilde ik conductrice in de trein worden, op de mavo kok, op de havo wilde ik festivals en evenementen organisator worden  en daarna eigenlijk ‘iets met geschiedenis’ doen. De studie is bijna voorbij en nog steeds weet ik niet wat dat ‘iets’ moet zijn.

Wat wil ik dan wel? Dat leek ik altijd wel te weten en was iemand met een plan. Ik deed mavo, havo en vwo. Haal alle vakken in één keer met mooie cijfers op de universiteit. Ik heb m’n financiën netjes op orde, ik leen niets bij DUO en betaal ieder jaar gewoon mijn collegegeld zelf. Daar werk ik dan ook hard voor. In het weekend vind je me achter de receptie van een verzorgingstehuis. Soms lijkt er maar weinig tijd over voor mijn sociale leven. Mijn god, wat volwassen en verstandig eigenlijk allemaal. Oma Louise.

20130901-210319.jpg

Het is best vermoeiend als ik er aan denk. Nog erger zelfs: ‘het op mijn studie en werk storten’ heeft me afgelopen collegejaar tegengewerkt.  Ik bestookte jullie vorig collegejaar met berichten over demotivatie en concentratiegebrek. Weinig zin  om te studeren, maar ook geen idee hebben wat ik dan wél moet doen. Ik ben 24 jaar en woon nog op een zolder bij iemand in, en ik teer nog op m’n studiefinanciering en mijn bijbaantje in een verzorgingstehuis. Dat terwijl de meeste vrienden om mij heen een eigen huis hebben,  samenwonen en fulltime werken. Natuurlijk moet ik mezelf niet met anderen vergelijken en gewoon genieten van wat ik nu doe. En ook eens stilstaan bij wat ik WEL allemaal bereikt heb op deze leeftijd. Maar soms baal ik stiekem wel dat ik ook niet mijn eigen ‘ding’ heb.

Dit collegejaar zal ik eindelijk mijn bachelor binnenslepen. Prachtig, toch?! Althans dat zou je denken. Maar omdat ik zoveel van mezelf vraag en perfectionistisch ben, ben ik eigenlijk de plezier in studeren kwijt geraakt. Ik ben het zat om verstandig te doen. Ik wil concerten en optredens fotograferen (en andere leuke dingen), genieten in de weekend dan altijd maar op het werk te zitten. (Jammer genoeg moet je werken om zulke leuke dingen te doen, dus zit ik in het weekend op het mijn werk terwijl het festival zonder mij aan de gang is. Enfin, ik heb een probleem dus.) Ik ben het zat om de vraag te krijgen ‘wat wil je na je studie doen?’ of ‘oh, dus je wordt geschiedenis leraar’. En gek genoeg heb ik geen antwoord op hun vraag wat je dan kan doen met geschiedenis. ‘Van alles’, zeg ik dan. ‘Kijk maar naar Mark Rutte?’. Haha, ben ik nou zo moe geworden dat ik mijzelf met Mark Rutte vergelijk. De VVD’ers zullen het vast zien als een overwinning😉. En dan de schaapachtige gezichtsuitdrukkingen aan zien na dat antwoord gegeven te hebben.

20130901-210900.jpg

Deze samenleving lijkt wel te draaien om wat je bent in je werk en je moet je toekomst plaatje voor je hebben. En laat ik die niet hebben. Studieregelateerd verder gaan of mijn eigen bedrijf beginnen met de fotografie? Geen idee. Waar is de tijd dat ik nog precies wist wat ik wilde? De tijd toen ik nog zei “ik word de eerste vrouwelijke minister-president” (vraag me niet wat mij toen bezielde)? Of de tijd van “ik wil grote festivals als PinkPop gaan organiseren”? Wat een drama weer. Alsof ik compleet doelloos door het leven gaat. Het idee van een eigen bedrijf beginnen als (concert) fotograaf zit steeds meer te kriebelen moet ik bekennen. Dat wel. Maar het blijft bij een kriebel. Laten we eerlijk wezen, het is altijd leuker om jezelf met Anton Corbijn te vergelijken dan met Mark Rutte.  Dus helemaal doelloos ben ik niet.

Of misschien moet ik maar gewoon zien waar het schip strandt en me niet zo druk maken over wat ik ga doen. Het leven loopt nooit zoals gepland, toch? In ieder geval heb ik nog niet de zorgen van een hypotheek en de stress van een negen tot vijf baan (brr, moet er niet aan denken). Volwassen problemen laten nog even op zich wachten. Net als de burgerlijkheid gelukkig. Enkel student problemen voor mij.  Always look on the bright side of life!

(*dit blogpost moet vooral niet al te serieus genomen worden en ik vraag je dit met een knipoog te lezen. Ik zeg het maar voor de zekerheid, voordat ik verontrustende berichten en telefoontjes ontvang. Dit is ook gericht naar toekomstige werkgevers die mij na een sollicitatiegesprek gaan googlen en zometeen dit bericht lezen;))

7 gedachtes over “Mijn quarter life crisis*

  1. Een beetje jong voor je quarterlifecrisis ben je wel😉 En zolang je maar geen problemen krijgt met keuzes te maken is het probleem te behappen, ik spreek uit ervaring. Het maakt niet uit dat je niet weet wat je ‘later’ wil worden, daar kom je vanzelf wel achter. En hoeveel mensen ken je die ‘later’ precies dat zijn geworden wat ze eerder hebben bedacht. Begin, ga op je gevoel af en doe dat wat je leuk lijkt. Doe dat naar eigen tevredenheid en de rest volgt vanzelf.

    Oh, ik vond dit wel een treffend boekje: http://www.bol.com/nl/p/dertigersdilemma/1001004007524077/
    Voor mij niet heel erg herkenbaar, maar het zet dingen wel in perspectief.

    1. Ach, misschien is het een verlate ‘tiener’ crisis. Op de middelbare school was ik degene die altijd wist wat ze wilde. Dan keek ik om mij heen en zag ik veel klasgenoten die het niet wisten en uiteindelijk een paar studies uitprobeerden. Dat heb ik gelukkig nooit gehad.
      Komt inderdaad vanzelf wel😉

  2. Heel herkenbaar hoor, ik heb dit gevoel ook al een tijd. En stiekem ben ik nu 25, dus ben ik op de ‘goede’ leeftijd voor een quarterlifecrisis, yay… leuk dat je geschiedenis studeert! Althans, ik zou je aanraden om er van te genieten. Je weet nooit waar je uiteindelijk terecht komt. Ik spreek uit ervaring (studeerde ook geschiedenis, en rechten, en Chinees, hoezo geen keuze kunnen maken). Uiteindelijk is het een zoektocht. Door te doen kom je er achter waar je hart ligt. Gelukkig zijn er voldoende mogelijkheden om ook echt dingen uit te proberen. je hoeft niet nu al te beslissen wat je de rest van je leven wilt doen. Wat zeg ik, volgens mij hoef je dat nooit vast te leggen! Misschien helpt het om er zo tegenaan te kijken. Je te realiseren dat je nooit te oud bent om je leven om te gooien!

    1. Fijn om te horen dat ik niet de enige ben😉 Wat ontzettend tof dat je gewoon drie studies heb gedaan! Ik weet wel dat geschiedenis echt mijn ding is. Ook wat ik wel leuk vind en wat ik niet leuk vind binnen geschiedenis. Terrorisme in historisch context (met name in Duitsland) en de Koude Oorlog (gericht op de SU en Duitsland) zijn mijn favoriete deelonderwerpen. Het is alleen zo jammer dat terrorisme enorm populair is. Je hebt helemaal gelijk. Door te doen weet je waar je hart ligt🙂 Dank je wel voor je tips!

  3. Je bent inderdaad niet de enige. Ik ben net afgestudeerd en krijg zo vaak de vraag: “Wat ga je nu doen, wat is je plan?” Ehm… Plan? Ik weet wat ik graag zou willen doen, maar of dat mogelijk is in deze tijden? Moet ik niet zo snel mogelijk een negen-tot-vijfbaan zoeken die me misschien minder goed bevalt, maar wel reëel is of wacht ik op een droombaan? Help, waar is mijn studie?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s