Vijftige minuten de rust zelve? – Deel 1

De rust zelve ben ik, zachtjes gezegd, bepaald niet. Ik praat een uur in een kwartier, stil zitten kan ik heel moeilijk en mijn hoofd loopt soms over van gedachten. Er zijn momenten dat ik mezelf voorneem écht helemaal niets te doen, maar vaak ben ik het na een uurtje (of twee) al zat.Zelfs heb ik af en toe het idee dat het niet kwaad zou kunnen om eens te testen of ik ADHD heb.  Soms doe ik een poging tot yoga om tot rust te komen, maar ben alsnog bezig met de bewegingen zelf en hoe de rest het doet (het is echt moeilijker dan het lijkt). Mediteren is dan al helemaal iets onmogelijks voor mij en het mislukt dan ook vaak wanneer ik een poging doe. Hoe kan je nou niet nadenken en heel lang stilzitten? Toch deed ik dat vorige week woensdag. Twee keer 25 minuten in de lotus houding gezeten… Nou ja, een soort van.

zen-meditation

Paar maanden geleden hadden vriendin Ryanne en ik het tijdens een lunch over mediteren. We hebben beide interesse in meditatie en het boeddhisme. Zij heeft zelfs de plekken als India en Nepal bezocht waar ze meditatie in haar puurste vorm kon ervaren. Het kwam er op neer dat de pogingen, die we deden om te mediteren, mislukten. Misschien moesten we eens kijken bij Zen Onder De Dom. Dit is een centrum dat Japanse zenmeditatie aanbiedt vlakbij de Dom in Utrecht. Althans, aanbieden, het is gewoon een kwestie van doen. In groepsverband. We besloten vorige week, in de Rohatsu-weken (er wordt dan gevierd dat Boeddha verlicht raakte), een avond mee te doen. Open-minded ging ik er naartoe, met iets wat spanning in mijn lijf. Wat moest ik verwachten?

Al snel maakten we kennis met Johan, een vriendelijke man die ons ging uitleggen wat ze daar deden. We kwamen in een vrijwel lege lichte ruimte waar speciale meditatie kussens op de grond werden gelegd. Er werd ons verteld dat we twee keer 25 minuten gingen mediteren en tussendoor gingen we een loopsessie houden van een paar minuten. Ik moest even slikken. In totaal 50 minuten in een lotushouding zitten en met half gesloten ogen de rust in jezelf vinden, op je ademhaling letten. Ik probeerde mijn lach te onderdrukken en keek Ryanne vooral niet aan om die lach te voorkomen. Hoe ging ik dit in vredesnaam doen? ‘Eerst maar eens mijn yoga broek aan doen en wat foto’s van de ruimte maken’, dacht ik. Dan zien we wel verder.

Al snel betraden andere lotgenoten de ruimte. Mensen waarvan je wist dat die gewoon heel veel ervaring hebben met mediteren. Ze maakten allen een buiging voordat ze de ruimte betraden. ‘Zo, doen jullie mee met twee keer 50 minuten mediteren? Die hards hoor!’ was de eerste reactie die kreeg van een aardige meneer. Lichte (oké zware) paniek overspoelde me: ‘Wat? Nee!?!’ antwoordde ik nogal verschrikt. Gelukkig, het was vandaag niet zo.

               Photo 04-12-13 19 42 42               Photo 04-12-13 19 42 27

‘Oké, even snel plassen voor we beginnen’, dacht ik. Zou lullig zijn als je opeens naar de wc moest tijdens het mediteren. Een potentiële ‘Louise-actie’ die vermeden moest worden. We kregen eerst een verhaal te horen over hoe Boeddha verlicht raakte en vervolgens sprak de meneer over zijn ervaring in een Japanse tempel waar hij de foltering van twee dagen (aan een stuk door) mediteren had doorstaan. Er werden vele grapjes over gemaakt die ik niet zo begreep. Misschien moest je die marteling doorstaan hebben om ze te begrijpen. Ik kreeg diep respect dat deze mensen dat vrijwillig gewoon ‘even’ doen. Al snel riepen we een soort mantra op  en ik kreeg spontane flashbacks naar mijn jeugd: wanneer ik naar de kerk moest en gebeden moest opdreunen, en liederen moest zingen. ‘Doe gewoon mee’, dacht ik.

Daarna doodse stilte. ‘Daar gaan we dan’. ‘Let op je ademhaling…. één….. één….’ (je moest dat in jezelf zeggen om gefocust te zijn op je ademhaling. Tellen zou niet veel zin hebben.)

‘wat een stilte…. o, nee ik hoor gelukkig een auto…. en de Dom.’

‘Focus Louise…. één…..één….. Hmmm de wierrook ruikt lekker… één…één….’

‘Wat zal ik op mijn blog eens gaan schrijven over deze avond?   FOCUS… één’

‘Hoeveel minuten zullen er al voorbij zijn? één….’

‘Wat zitten er eigenlijk een veel vlekken in de vloerbedekking? Hoe krijg je dat voor elkaar als je alleen maar stil zit op een kussen? Misschien offeren ze wel iemand na de meditatie en zijn dat bloedsporen?’ (Oké, dat over offeren dacht ik niet echt serieus, maar je zou het bijna gaan denken.)

‘Éen… éen… dit helpt helemaal niet voor mijn ademhaling of mijn gedachten’.

Na 25 minuten, die toch wonderbaarlijk snel voorbij gingen, mochten we opstaan. Ik was ondertussen al in een andere houding gaan zitten, want m’n benen waren zo stijf en koud geworden als de benen van een Boeddhabeeldje. We moesten gaan wandelen in rondjes.  Ryanne liep te strompelen  en kon niet eens op haar voet staan. Ik was dus gelukkig niet de enige met gevoelloze benen. Dat onze voeten geen permanente schade hebben opgelopen , is een groot wonder. Na een paar minuten gingen we weer zitten en werd de tweede sessie van 25 minuten ingelast.

‘Daar gaan we weer… één…. één’

Gek genoeg vloog de tijd voorbij. Met vele onzinnige gedachten over wat ik allemaal nog ging doen en wat ik moest gaan schrijven. Ik heb ook de vlekjes in de vloerbedekking geteld. In mijn ooghoeken zag ik Ryanne soms naar me kijken. Ook de tweede sessie moesten onze voeten het zonder bloeddoorstroming doen. But we made it!  50 minuten niet praten en stilzitten in een onaangename houding. Zelfs de pauze met thee en een koekje, na 50 minuten mediteren, moesten we in stilte houden. Daar sta je dan, in een ruimte met mensen die allemaal stil zijn. Zelfs een receptie na een begrafenis is nog levendiger. Toch vond ik die stilte ergens wel prima. Normaal zijn we spraakzamer, werd er achteraf gezegd. De stilte was in teken van Rohatsu. We verlieten het gebouw stilletjes, terwijl de rest nog twee keer veertig minuten gingen mediteren.

Wat ik er nou écht  van moet vinden? Ik denk dat dit verhaal genoeg zegt. Mediteren kan ik het uiteindelijk niet echt noemen, want ‘zen’ was ik niet en mijn hoofd was nog net zo druk als normaal.  Wel kan ik concluderen dat het leven zo verschrikkelijk gehaast is in Nederland en ik moet leren meer rust te vinden. Mediteren gaat me dus niet goed af  en heb ik serieuze twijfels over de lichamelijk gevolgen van die lotushouding. M’n voeten slapen nog. Toch werden we ontzettend vriendelijk ontvangen door de mensen van Zen onder de Dom en vond ik het geweldig dat ze ons, als leken, toch maar even toelieten in hun meditatie ritueel. Binnenkort gaan we Tibetaanse meditatie proberen. Ryanne en ik blijven onszelf folteren tot het ons lukt om te mediteren en net als Boeddha verlichting vinden😉. Hoopvol ben ik dus nog wel. To be continued, dus…

3 gedachtes over “Vijftige minuten de rust zelve? – Deel 1

  1. Superleuk dit! Ik wil ook een keer zoiets doen, als sociaal experiment.

    Ik heb overigens een keer uit verveling het boek Meditatie voor Dummies gedownload. Ik was heel enthousiast, maar toen moest ik een poweruitspraak uitkiezen die veel voor mij betekende, om me gedurende de meditatie-sessie aan vast te houden. Yolo, dacht ik. Toen ben ik maar gestopt.

    1. Ja precies het is echt een soort sociaal experiment. Ik kan er nog wel meer over schrijven, maar ik probeer het nog even netjes en ‘positief’ te houden :’)

  2. Haha! Grappig verhaal. Ik wil ook eens in de zoveel tijd weer beginnen met mediteren, maar na vijf minuten zit ik weer midden met mijn gedachten in alle problemen en issues, en stop ik maar weer😛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s