Leven: Op een vrijdagavond

Ik zat vanavond op Utrecht CS te wachten op mijn vertraagde trein. Op een bankje boven in de ontvangsthal deed ik een poging om een boek te lezen. Ik had eigenlijk meer aandacht voor de mensen op het station. Mensen kijken, ik hou ervan. Wat me opviel was dat er veel mensen stonden te wachten. Wachten op vrienden, familie, geliefden of kennissen. Bij het zien van elkander kusten of knuffelden mensen elkaar. Klaar om de stad in te gaan om een hapje te gaan eten, een drankje te gaan drinken. Of misschien om in Tivoli een concert bij te wonen. Gewoon om te vieren dat het vrijdagavond is, weekend is.

En ik kan het niet helpen om gelijk te denken aan zeven dagen geleden, 13 november. Het begin van de vrijdagavond zal voor velen niet heel anders zijn geweest in Parijs. Het weekend vieren samen met naasten een concert, een drankje en een hapje op een terras of een bezoek aan een grote voetbalwedstrijd.

Abrupt werd daar een einde aan gemaakt. Door bruut geweld, gebaseerd op willekeur, werd het leven van veel mensen ontnomen en voor nog veel meer mensen altijd drastisch veranderd. En waarom? Ik kan er ontzettend veel woorden over vuil maken, maar dat gun ik de aanslagplegers niet. En tegelijk heb ik er nog steeds geen woorden voor.

Love conquers all. Het klinkt misschien heel erg naïef in deze tijd. Maar ik zag het vanavond, daar op Utrecht CS. Ondanks dat afgelopen week in teken stond van de gebeurtenissen in Parijs, de nasleep, de verschillende dreigingen en de opgeschaalde veiligheidsmaatregelen in Europa.Laten we, ter ere van al die mensen die slachtoffer werden van terrorisme in Parijs en iedere andere plek op deze wereld*, dat vooral doen. Ons leven leiden zoals we dat willen en de angst niet laten overheersen en laten weerhouden van wat we graag doen.

Vanuit een professioneel oogpunt houd ik me fulltime bezig met dit onderwerp. En dat is soms behoorlijk heftig. Vooral afgelopen week, waarbij er geen eind aan de ellende leek te komen. En nu nog: kijk naar Bamako bijvoorbeeld. Dus ik had de behoefte om van me af te schrijven en mijn waarnemingen van vanavond met de wereld te delen. Een persoonlijke waarneming en alles behalve vanuit mijn studie beredeneerd. 

* Ik noem nu Parijs, omdat dit zo dichtbij afspeelde en wezenlijk anders is dan voorgaande incidenten in Europa. Maar ben mij heel goed bewust van het feit dat de meeste slachtoffers van terrorisme vallen buiten Europa. Ik merk daar heel veel discussie over op sociale media. Mensen die geschrokt reageren op de gebeurtenissen in Parijs worden opeens uitgemaakt door naïef te zijn, bijvoorbeeld. Ik distantieer bij van deze discussie. Iedere slachtoffer die door terrorisme wordt gemaakt, is een slachtoffer te veel. Ongeacht op welke plek dit voorkomt.

 

Een gedachte over “Leven: Op een vrijdagavond

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s