Leven: Op een vrijdagavond

Ik zat vanavond op Utrecht CS te wachten op mijn vertraagde trein. Op een bankje boven in de ontvangsthal deed ik een poging om een boek te lezen. Ik had eigenlijk meer aandacht voor de mensen op het station. Mensen kijken, ik hou ervan. Wat me opviel was dat er veel mensen stonden te wachten. Wachten op vrienden, familie, geliefden of kennissen. Bij het zien van elkander kusten of knuffelden mensen elkaar. Klaar om de stad in te gaan om een hapje te gaan eten, een drankje te gaan drinken. Of misschien om in Tivoli een concert bij te wonen. Gewoon om te vieren dat het vrijdagavond is, weekend is.

En ik kan het niet helpen om gelijk te denken aan zeven dagen geleden, 13 november. Het begin van de vrijdagavond zal voor velen niet heel anders zijn geweest in Parijs. Het weekend vieren samen met naasten een concert, een drankje en een hapje op een terras of een bezoek aan een grote voetbalwedstrijd.

Abrupt werd daar een einde aan gemaakt. Door bruut geweld, gebaseerd op willekeur, werd het leven van veel mensen ontnomen en voor nog veel meer mensen altijd drastisch veranderd. En waarom? Ik kan er ontzettend veel woorden over vuil maken, maar dat gun ik de aanslagplegers niet. En tegelijk heb ik er nog steeds geen woorden voor.

Love conquers all. Het klinkt misschien heel erg naïef in deze tijd. Maar ik zag het vanavond, daar op Utrecht CS. Ondanks dat afgelopen week in teken stond van de gebeurtenissen in Parijs, de nasleep, de verschillende dreigingen en de opgeschaalde veiligheidsmaatregelen in Europa.Laten we, ter ere van al die mensen die slachtoffer werden van terrorisme in Parijs en iedere andere plek op deze wereld*, dat vooral doen. Ons leven leiden zoals we dat willen en de angst niet laten overheersen en laten weerhouden van wat we graag doen.

Vanuit een professioneel oogpunt houd ik me fulltime bezig met dit onderwerp. En dat is soms behoorlijk heftig. Vooral afgelopen week, waarbij er geen eind aan de ellende leek te komen. En nu nog: kijk naar Bamako bijvoorbeeld. Dus ik had de behoefte om van me af te schrijven en mijn waarnemingen van vanavond met de wereld te delen. Een persoonlijke waarneming en alles behalve vanuit mijn studie beredeneerd. 

* Ik noem nu Parijs, omdat dit zo dichtbij afspeelde en wezenlijk anders is dan voorgaande incidenten in Europa. Maar ben mij heel goed bewust van het feit dat de meeste slachtoffers van terrorisme vallen buiten Europa. Ik merk daar heel veel discussie over op sociale media. Mensen die geschrokt reageren op de gebeurtenissen in Parijs worden opeens uitgemaakt door naïef te zijn, bijvoorbeeld. Ik distantieer bij van deze discussie. Iedere slachtoffer die door terrorisme wordt gemaakt, is een slachtoffer te veel. Ongeacht op welke plek dit voorkomt.

 

Mijn 2014 in foto’s

Wat deed ik dit jaar allemaal? Ik had begin dit jaar een weckpot apart gehouden om daarin mooie momenten te verzamelen, zodat ik ze ook niet vergeet. Sommige dingen onthou je gewoon niet altijd. Nou ik ben tot en met mei gekomen, daarna is het er een beetje ingeschoten! Nouja, hier mijn jaar in foto’s…Het was echt een van de mooiste jaren!

914256d0ad2c11e3ac820eac9d98d481_8 076ed9c6acdf11e3993712907bd3fa38_8Het jaar dat ik na vijf jaar  een nieuwe baan kreeg, dichterbij huis, namelijk in Maarssen. Op mijn laatste werkdag zondag 16 maart stonden opeens al mijn (oud) collega’s met cadeautjes en taart. Ze hadden een afscheidsfeestje geregeld . Vijf mooie jaren hier gewerkt en ik denk nog steeds dagelijks terug aan deze werkplek!

1171997_775952649081518_970833465_n 10246170_385211041617381_1929551068_n 1516188_644009018981624_1713893700_n      10013221_1442910932614264_1121774524_nTussen de bedrijven door bezocht ik Jonathan en Kamila in Engeland in April. Spannend, ik had ze nog nooit in het echt ontmoet. Ik ken Jonathan al een aantal jaar van Twitter, een fotograaf en hij had vaker aangeboden dat ik altijd langs mocht komen. Dat deed ik. Ik vond het zo ontzettend spannend om het vliegtuig in te stappen en niet te weten waar je terecht zou komen. Het beloofde een van de leukste weekenden van het jaar te worden en Jonny en Kamila werden een van mijn beste vrienden! Wie zegt dat Social Media mensen uit elkaar drijven?

IMG_3954 IMG_4022

Vervolgens vierde ik Koningsdag in Amsterdam. Ik ben geen fan van Amsterdam, maar oh wat was het gezellig. Samen met Jonathan en Kamila! 🙂 Ik demonsteerde gelijk even hoe je een tompouce eet. Althans, hoe ik hem eet.

IMG_4646

Ik bezocht onverwacht Groningen en het Rapalje Zomerfestival. Wat een weekend was dat! Zon, muziek en fotograferen. Zoveel mensen ontmoet die ik in lange tijd niet meer had gezien. Mijn hobby weer opgepakt: bands fotograferen!

.IMG_4450 IMG_4476Ging ik een paar weken later naar Berlijn, een heel onverwachte roadtrip met Jaco. Het bleek een van de tofste weekenden van het jaar te worden. ‘S nachts om half 4 taart eten op een plein met live muziek, Unter den Linden vervolgen uitlopen. We spraken af met Emma en Kees die ons een stuk rondleidden door hun stad. We genoten van een zonovergoten Berlijn. Yep, it was awesome!

IMG_4629

En Keltfest een week later. Wat was het heerlijk om daar rond te lopen in het zonnetje. Mooie bands gefotografeerd en met fijne mensen opgetrokken. April en mei waren zeker een hoogtepunt van mijn jaar!

IMG_4962 IMG_4965
Mocht ik ook nog eens een prachtige bruiloft fotograferen waar ik ook nog eens gast was 🙂

 10448871_772715412749158_2036850519_n (1)
Leverde mijn scriptie in en sloot daarmee mijn bachelor geschiedenis af en ontving ik een week later dit prachtige cijfer. Dat ging niet zonder tegenslagen en het had een beter werkstuk kunnen zijn. Hoe vaak ik scriptie schrijven niet meer zag zitten en dan toch zo’n cijfer halen. Werd ook nog eens toegelaten tot de (selectieve) master Internationale Betrekkingen.

10483497_779340075430089_401307341_n 10508048_1451842381739134_2010160993_n

Ging daarna weer naar Engeland toe om het te vieren. Tien dagen genoten van het mooie weer en goed gezelschap.

IMG_7157-1

Nog meer festivals.

website-6986

En nog meer.

10616813_528490300616965_631466242_n 927424_1471465553102052_391568207_n

En nog een keertje 3 dagen Berlijn (ik ben best vaak weggeweest dit jaar. Twee keer Engeland en twee keer Berlijn). Wat hou ik toch van  die stad. Heerlijk rondgewandeld en wederom weer nieuwe dingen gezien. Ik raak er niet uitgekeken. Daarna begon de studie weer en deed ik eigenlijk weinig behalve daar op focussen. Het viel best zwaar in het begin.

klein-4124

Mijn diploma op zak! Ook dit werd weer zo’n mooie dag met mijn familie om mij heen. Ik kwam zelfs uit mijn woorden toen ik vragen ging beantwoorden over mijn scriptie. Trots op mezelf!

10376845_1005568179469823_8168161099542868673_n Sander-7869

Ik mocht Sander van der Pavert van Lucky TV fotograferen dit jaar voor een interview in de Geestdrift en begin dit jaar stond ook mijn foto van Rob Wijnberg op de cover, hoewel ik over die foto niet heel tevreden ben. De foto van Sander daarentegen vind ik zelf geweldig geworden!

Zo zijn er nog wel meer momenten die leuk waren in 2014 maar waarvan ik geen foto’s heb. Net heb ik de weckpot geopend met daarin veel briefjes en veel momenten was ik vergeten: zoals het ontmoeten van veel nieuwe mensen van de Leiden MOOCs, het etentje bij de professor, leuke weekenden in Spijkenisse en het behalen van de 5KM hardlopen. Het was een prachtig jaar, maar ik ga van het nieuwe jaar een nog mooier jaar maken. Fijne jaarwisseling!

Gedicht: I carry your heart with me

Gedichten zijn mooi. Ik lees ze te weinig en als ik ze lees zijn ze veelal in het Engels. Ik heb de sonnetten van Shakespeare in de kast, en een bundel van Edgar Allan Poe. Oja, het boek Mei van Herman Gorter, waarbij ik altijd aan mijn Nederlands leraar van de havo moet denken. Hij noemde het eerste deel van dat gedicht uit zijn hoofd op. ‘Een nieuwe lente en een nieuw geluid: ik wil dat dit lied klinkt als het gefluit, dat ik vaak hoorde voor een zomernacht, in een oud stadje, langs de watergracht.’ Vandaag deel ik een gedicht van E.E. Cummings, ‘I Carry your heart with me’. Dit gedicht komt ook voor in de film In her Shoes. 

IMG_9609

i carry your heart with me
i carry your heart with me (i carry it in
my heart) i am never without it (anywhere
i go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing,my darling)
i fear
no fate(for you are my fate,my sweet) i want
no world(for beautiful you are my world,my true)
and it’s you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you

here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that’s keeping the stars apart

i carry your heart with me(i carry it in my heart)

Fijne zaterdag

Oorlog in beeld

Foto’s zeggen meer dan duizend woorden. Ik geloof het. Sommige beelden zeggen nog meer dan woorden kunnen vertellen of omschrijven. Oorlogsfoto’s bijvoorbeeld. Foto’s en beelden van de oorlog in Kosovo die ik op tv zag als klein meisje blijven mij nog steeds bij. Ken je ze nog? Die Warchild campagnes op televisie. Ik gaf mijn favoriete knuffel mee in een schoenendoos om een kindje in Kosovo blij te maken. Oorlogsfoto’s die mij altijd zullen bijblijven en geassocieerd worden met het conflict. Beelden waar de gevolgen van oorlogsgeweld zichtbaar worden in de blik van mensen. Waar woorden tekort schieten en kunnen foto’s het woord doen. En helaas worden zulke momentopnames iedere dag weer gemaakt. In éénduizendste van een seconde worden duizenden emoties, gevoelens en verhalen gevangen. Afbeeldingen die ooit in de geschiedenisboeken verdwijnen, foto’s waarbij er ooit een onderschrift komt te staan met “dit nooit meer”. Foto’s die tot het symbool van een gebeurtenis worden verheven. En toch gebeurt het na verloop van tijd weer. En we lijken onze ogen er voor te sluiten. 

10748585_10152981844854305_1065233162_n
Fotograaf: S. Backhaus

Het is geen luchtig of vrolijk onderwerp. Wel een onderwerp dat aan de orde van de dag is voor veel mensen op deze wereld. Oorlog. Dagelijks worden onze kranten gevuld met de verschrikkingen die plaatsvinden in Syrië en Irak. Het is voor de meeste mensen hier in Nederland “een ver van mijn bed show”. Terwijl vrouwen in groten getale worden verkracht en hele gezinnen op gruwelijke wijze worden vermoord door IS, houden we ons hier vooral bezig met discussie over het wel of niet afschaffen van zwarte piet. Er komen ondertussen beelden langs, zoals deze hierboven. Een Koerdisch jongetje uit Kobani die met zijn gezin op de vlucht is geslagen. Hij kon misschien nog net zijn vogeltje meenemen als enige bezitting. Misschien is zijn vader of moeder al gedood. Het beeld gaat een eigen leven leiden. Ik zag het op de blog van Paul voorbij komen en het raakte mij zo diep. De ogen van het jongetje tonen een lege blik. Je kunt het leed van zijn gezicht aflezen. Deze foto zou symbool kunnen staan voor de verschrikkelijke oorlog die daar woedt. Een foto die nooit gemaakt zou mogen worden. En tegelijk juist wel: hallo, wereld! Wanneer worden we eens wakker en zien we in wat voor verschrikkelijke dingen er gebeuren? Onze ogen en harten moeten geopend worden.

Als historica houd ik mij voornamelijk bezig met de bestudering van oorlog. Op een of ander manier zet ik dan mijn verstand op 0. Je probeert als wetenschapper zo objectief mogelijk te kijken naar het onderzoeksonderwerp. Dat leer je. Je sluit je even af voor gruwelijke beelden. Je analyseert op een wetenschappelijke manier wat er is gebeurt en je leest de literatuur hierover. Dat lukt aardig tot ik een foto zie. Het raakt mij. Foto’s doen iets met mij, foto’s van oorlogsgeweld helemaal. Misschien komt het, omdat ik fotograaf ben en van foto’s houd. Of omdat het gewoon menselijk is. Een vastgelegd beeld haalt de emoties en gevoelens naar boven. Waar woorden gelimiteerd zijn aan het uiten van oorlogsleed en het omschrijven van gevoel, kunnen beelden ons dit wel vertellen. Precies zoals een foto moet doen.

In Duitsland kocht ik ooit een fotoboek van de Eerste Wereldoorlog. Een boek vol foto’s die de vernietigende gevolgen van deze totale oorlog toonden. Met kippenvel sloeg ik de bladzijdes één voor één om. Dezelfde emoties ervaar ik bij wat er nu afspeelt in Syrië en Irak. Vorige week werden er bij De Wereld Draait Door beelden getoond die gemaakt waren in een vluchtelingskamp. Er verscheen plots een klein meisje. Haar handjes gevuld met pakjes drinken. Haar ogen straalden het leed van het conflict uit. Omdat ze te bang was dat ze geen drinken meer zou krijgen, verzamelde ze alle pakjes drinken en hield ze deze angstvallig vast. Opeens word je geraakt iets ‘gewoons’ als het vasthouden van een vogelkooitje of pakjes drinken. Na de uitzending sprak ik meerdere mensen die allen gelijk refereerden aan: ‘dat meisje met de pakjes drinken in haar armen.’ Het blijkt maar weer: foto’s zijn universeel, spreken iedereen aan. Op het eerste gezicht minder schokkende foto’s kunnen dus net zo diep raken.

girl-in-the-picture
Om een historisch voorbeeld te geven van een foto die symbool werd voor een oorlog. Iedereen kent de foto wel: het meisje dat nog zonder enig kledingstuk aan het haar lichaam op de vlucht is geslagen na een Amerikaanse napalm-aanval. Haar kleding is van haar lichaam gebrand. De foto werd een symbool voor de Vietnamoorlog. Het origineel doet nog veel meer: een fotograaf die naast haar loopt en op dat moment zijn fotorolletje verwisselt. Hij kiest het fotorolletje boven het helpen van het meisje. Bizar! Ik denk dat deze foto bij veel mensen, vooral bij de generatie die deze oorlog heeft meegemaakt, op het netvlies is gebrand. Het was de eerste oorlog die in onze huiskamers te zien was. Een goed voorbeeld van wat voor invloed beelden hebben op mensen: in 1968 braken er over heel de wereld demonstraties uit tegen Vietnamoorlog (revolutiejaar!). “Dit nooit meer!” Deze foto is de geschiedenisboeken ingegaan om de verschrikking van de Vietnamoorlog te omschrijven, want woorden kunnen dat niet.

Het is geen luchtig onderwerp. Iedere dag worden er weer nieuwe oorlogssymbolen gecreëerd. Nieuwe beelden die de geschiedenisboeken zullen vullen. Ik wilde dit delen, omdat het conflict in Irak en Syrië in Nederland maar weinig lijkt te spelen. We maken ons eerder zorgen over een eventuele aanslag hier in Nederland, dan de gruwelijke dingen die gebeuren in Syrië en Irak. Dit is een moment om stil te staan dat vrede en het zeggen van “dit nooit meer” niet zo vanzelfsprekend is. Deze blogpost is voor het meisje met de pakjes drinken en het jongetje met het vogelkooitje. Dat zij maar snel een veilig onderkomen mogen krijgen en weer kind kunnen zijn!

Verander je kijk op jezelf met Embrace!

Met grote twijfel post ik deze blog eigenlijk. Het is erg persoonlijk, maar tegelijk wil ik dit project jullie niet onthouden. De vrouwelijke lezers van mijn blog tenminste. Ik schreef al eerder over zelfbeeld en het houden van je lichaam. Vrouwen zijn over het algemeen te kritisch over zichzelf en hun lichaam. Ik schreef zelfverzekerd dat ik mijn eigen lichaam moet accepteren en mezelf niet zo negatief moet beoordelen. Ondertussen is er niet veel veranderd. De knop heb ik nog niet echt omgezet. Embrace opent echter langzaam mijn ogen! Dit is een prachtig initiatief voor alle vrouwen die negatief over zichzelf zijn. En dat zijn er veel….

Het is ondertussen overal te vinden. Velen mensen posten het filmpje op facebook of op twitter. Misschien denk je wel “daar is de zoveelste al”. Ook ik keek dit filmpje en deze vrouw opende mijn ogen wel. Het is zo schokkend om te zien dat er zoveel vrouwen zo negatief over hun lichaam denken: “disgusting”, “awful” “ugly” zijn zo wat woorden die gebruikt worden om hun lichaam te omschrijven. Waarom?  Geen vrouw die een positief woord over zichzelf durft uit te spreken. Waarom doen we dit onszelf aan? De prachtige vrouw achter deze documentaire is Taryn en ze laat ons zien dat we van ons zelf moeten houden. Zij was ook nooit blij met haar lichaam en deed er wat aan door zich aan te melden voor een bodybuilding wedstrijd. Sporten en op dieet. Haar lichaam veranderde naar dat van een supermodel met spieren.

204ccdf3786d18dccfd4f6392de28016_largeEn wat denk je wat er gebeurde? Ze dacht nog net zo kritisch en negatief over haar lichaam.

 “Lose weight, reduce wrinkles, fight cellulite; we’re constantly told to fight a battle to be someone other than who we are.

Dat klopt. Na haar transformatie was ze nog steeds niet blij met zichzelf. En dat herken ik een beetje. Nu ben ik niet zo onzeker van mezelf zoals wordt laten zien in het begin van de video. Ik huil ook niet als ik mezelf in de spiegel zie, maar positief ben ik zeker niet. En ik ben kritisch ongeacht mijn gewicht. Toen ik mijn streefgewicht voor maanden had, dacht ik ook nog steeds niet positief over zichzelf. Ik zag van alles wat nog wel kon veranderen. Dat is nu alleen maar erger geworden nu ik zwaarder ben geworden door veel te vaak en te lang te snoepen. Het is dus nooit goed. Waar ik wel achter ben ondertussen? Dat ik voel me alleen fijn in m’n vel zitten als ik gewoon lekker gezond eet en sport (en gewoon zo af en toe genieten van wat ongezonder eten zonder schuldgevoel). Ongeacht de kilo’s dus. Oftewel goed voor mijn lichaam zorgen zoals het hoort.  Eigenlijk is het gewoon verspilde energie om je druk te maken.

Ik wil je vragen om gewoon even naar de website te gaan en het filmpje te bekijken. Helaas wilt de video niet invoegen op m’n wordpress. Door middel van crowdfunding probeert ze van haar droom Embrace werkelijkheid te maken. Voor ons. Wij veel te kritische vrouwen (en ongetwijfeld ook mannen!). Het fragment raakte mij en ik wilde jullie het niet onthouden. Laat Embrace zorgen voor een global change. Het wordt wel tijd, denk je niet?

https://www.kickstarter.com/projects/embrace/embrace-the-documentary-that-will-create-global-ch/widget/video.html

Hoe zou ik mijn lichaam in één woord zou omschrijven zonder mezelf weer eens negatief te omschrijven? Oké… ik probeer het! ‘Sterk’.

Website voor meer informatie over Embrace

En jij? Hoe zou jij jezelf in één woord omschrijven? 

Tramgesprek, Frankrijk en geschiedenis

“Gezondheid”, zei de oudere man met een Frans accent naast mij toen ik moest niezen. Vervolgens raakten we in een diepgaand gesprek. Ik was met tram 5 onderweg van de VU naar de UvA en de meneer was op bezoek in Amsterdam bij zijn dochter.

“Dat is een hele rij mensen daar voor het museum!”, zei de man. Toen ik vroeg welk museum dat zou zijn, zei hij dat het waarschijnlijk het Van Gogh-museum was en vroeg vervolgens of ik hier wel vandaan kwam.
“Nee, Rotterdam. Ik kom hier eigenlijk niet zo vaak”.
– “Dat is een grote havenstad, toch? Ik kom zelf uit Parijs!”.
We praatten wat over Nederlandse steden en we bleven even hangen bij Dordrecht. “Prachtige stad is het”, zei hij.

“Kom je wel eens in Frankrijk?”, zei de beste man. Oeps, ik heb maar niet gezegd dat ik het niet zo met het land heb. Om de mensen (en hun arrogantie) namelijk. “Een keer geweest, een jaar of 10 geleden, in Noord-Frankrijk ergens. Maar ik wil wel heel graag eens naar Parijs. Dat moet ik als historica gewoon gezien hebben”. Meneer werd enthousiast. “Dat is mijn spécialisation, histoire!”. Kan geen toeval zijn toch?

“Dan weet je vast wel dat Nederland en Frankrijk erg verbonden zijn door Napoleon”, vervolgde hij.
– “Klopt, Louis Napoleon is even onze koning geweest”.
“Ja, en zijn zoon is Napoleon III. Wat zeg je als ik 1870 zeg?”
– “De Frans-Duitse oorlog natuurlijk. Hoe de Duitsers de Fransen versloegen en de Duitsers hun land verenigden in het Paleis van Versailles. Een nederlaag voor Frankrijk”.
– “Oui, Oui.”

Meneer sprak vervolgens over de grootheid van Frankrijk (oeps, wel een bevestiging van mijn vooroordeel over Fransen) en hoe Frankrijk het meest belangrijke land van Europa is geworden na 1945. Ook daar ging ik uit beleefdheid niet op in. We spraken even over de Europese Unie en hij reageerde ontzettend enthousiast toen ik de naam Jean Monnet noemde. “Ja, kom echt een keer naar Parijs. Je bent nog jong en je kunt de taal makkelijk leren. Echt doen!”

En toen moest ik uitstappen! “Dat is mijn halte! Ik wens u nog een fijne
vakantie bij uw dochter en leuk u gesproken te hebben. Dag, meneer!”

Zulke gesprekken maken mijn dag. Ik heb het niet zo met Amsterdam en daar heb ik zo mijn redenen voor. De gesprekken die ik al paar keer heb gehad met toeristen, maken deze stad echter toch wat fijner. Dit is trouwens echt het leukste van reizen ook. In gesprek raken met vreemden… Die mensen vergeet je vaak de rest van je leven niet meer.

20140425-104635.jpg

Wees trots & kick some serious ass

Ik weet van mezelf dat ik nogal kritisch ben. En perfectionistisch. En toch nogal onzeker over mijn kwaliteiten en kunnen. Niet echt de meeste handige combinatie die er is. Ooit is er gezegd dat mavo te hoog gegrepen voor me zou zijn en dat ik nog moeite zou krijgen op de school waar ik zat. Vier jaar later kreeg ik samen met mijn mavo diploma een bos bloemen overhandigt, omdat ik cum laude geslaagd was. En zo deed ik ook makkelijk de havo en behaalde ik ook mijn vwo diploma. Gek eigenlijk dat er zo aan me getwijfeld werd. En die twijfel heb ik dus ook vaak genoeg wanneer ik iets doe. En dat moet ik eens los gaan laten.

20130922-140727.jpg

Afgelopen dinsdag kreeg ik de nieuwe Geestdrift magazine in mijn handen gedrukt toen ik de Universiteitsbibliotheek binnenliep. Dat is het faculteitsblad van Geesteswetenschappen in Utrecht. Op de cover stond een bekende foto. Een foto die ik een half jaar geleden mocht maken voor het hoofdinterview met Carolien Borgers. Een gevoel van trots overspoelde me. En dat zette ik na een paar seconde om in schaamteloze zelfkritiek. Ik begon de foto helemaal af te kraken. Te wazig, te donker, etc. Vriendinnen van me wezen mij erop dat de foto wel het mooiste is vanwege de tekst die op de cover staat, waardoor het rustig oogt. Ze hadden gelijk. Waarom kraak ik gelijk mijn werk af? Mijn naam die erbij staat bij Colofon en bij het hoofdinterview. Dat geeft eigenlijk wel een soort van een kick. Mensen die jouw foto zien staan. Ik moet eens wat minder mezelf gaan afkraken. Ik kan wel kritisch zijn, maar misschien moet ik wat meer genieten van de momenten dat mijn foto toch maar gepubliceerd wordt of dat ik weer gevraagd word voor een shoot?

Lieve lezers, waar ik eigenlijk dus heen wil is dit: wees trots op wat je doet en hebt gedaan, en kijk dan pas met enige mate wat je de volgende keer beter kan doen. Als je gecomplimenteerd wordt op iets , neem dat dan ook trots aan. Niemand die je dat verwijdt en arrogant ben je er al helemaal niet mee (oké, het moet niet naar je hoofd stijgen natuurijk 😉 ). Ik kan mezelf soms echt de grond in boren als ik een compliment krijg, maar de laatste tijd probeer ik ze gewoon te accepteren en te zeggen: ja inderdaad! Je hebt jezelf er alleen maar mee als je complimenten wegwuift als onzin. Nog belangrijker: geloof in jezelf en vooral als anderen dat niet doen. Bewijs ze het tegendeel & kick some serious ass, want niets is zo leuk om mensen te verbazen wanneer het je wel lukt!