Leven: Op een vrijdagavond

Ik zat vanavond op Utrecht CS te wachten op mijn vertraagde trein. Op een bankje boven in de ontvangsthal deed ik een poging om een boek te lezen. Ik had eigenlijk meer aandacht voor de mensen op het station. Mensen kijken, ik hou ervan. Wat me opviel was dat er veel mensen stonden te wachten. Wachten op vrienden, familie, geliefden of kennissen. Bij het zien van elkander kusten of knuffelden mensen elkaar. Klaar om de stad in te gaan om een hapje te gaan eten, een drankje te gaan drinken. Of misschien om in Tivoli een concert bij te wonen. Gewoon om te vieren dat het vrijdagavond is, weekend is.

En ik kan het niet helpen om gelijk te denken aan zeven dagen geleden, 13 november. Het begin van de vrijdagavond zal voor velen niet heel anders zijn geweest in Parijs. Het weekend vieren samen met naasten een concert, een drankje en een hapje op een terras of een bezoek aan een grote voetbalwedstrijd.

Abrupt werd daar een einde aan gemaakt. Door bruut geweld, gebaseerd op willekeur, werd het leven van veel mensen ontnomen en voor nog veel meer mensen altijd drastisch veranderd. En waarom? Ik kan er ontzettend veel woorden over vuil maken, maar dat gun ik de aanslagplegers niet. En tegelijk heb ik er nog steeds geen woorden voor.

Love conquers all. Het klinkt misschien heel erg naïef in deze tijd. Maar ik zag het vanavond, daar op Utrecht CS. Ondanks dat afgelopen week in teken stond van de gebeurtenissen in Parijs, de nasleep, de verschillende dreigingen en de opgeschaalde veiligheidsmaatregelen in Europa.Laten we, ter ere van al die mensen die slachtoffer werden van terrorisme in Parijs en iedere andere plek op deze wereld*, dat vooral doen. Ons leven leiden zoals we dat willen en de angst niet laten overheersen en laten weerhouden van wat we graag doen.

Vanuit een professioneel oogpunt houd ik me fulltime bezig met dit onderwerp. En dat is soms behoorlijk heftig. Vooral afgelopen week, waarbij er geen eind aan de ellende leek te komen. En nu nog: kijk naar Bamako bijvoorbeeld. Dus ik had de behoefte om van me af te schrijven en mijn waarnemingen van vanavond met de wereld te delen. Een persoonlijke waarneming en alles behalve vanuit mijn studie beredeneerd. 

* Ik noem nu Parijs, omdat dit zo dichtbij afspeelde en wezenlijk anders is dan voorgaande incidenten in Europa. Maar ben mij heel goed bewust van het feit dat de meeste slachtoffers van terrorisme vallen buiten Europa. Ik merk daar heel veel discussie over op sociale media. Mensen die geschrokt reageren op de gebeurtenissen in Parijs worden opeens uitgemaakt door naïef te zijn, bijvoorbeeld. Ik distantieer bij van deze discussie. Iedere slachtoffer die door terrorisme wordt gemaakt, is een slachtoffer te veel. Ongeacht op welke plek dit voorkomt.

 

De wetenschap heeft een feministische golf nodig(?)

Op de middelbare school vond ik het geweldig om dingen te lezen over de Tweede feministische golf, de Dolle Mina’s en leuzen als ‘Baas in Eigen Buik’. Ik hing nog net niet zelf m’n BH in de boom (geintje!) en riep vol overtuiging dat ik op een dag de eerste vrouwelijke minister-presidente zou worden. Tja, ik was 16 (of 18), dus wat wil je? Wat dat betreft ben ik niet meer zo fanatiek feministisch. Op Facebook kwam ik dit artikel van NRC.nl tegen over seksediscriminatie in de Nederlandse wetenschap. Nadat ik het gelezen had, kwam de feminist in me toch wel weer een beetje naar boven. 

Wist je dat in de Nederlandse wetenschap nog geen één op de zes hoogleraren vrouw is? Ik wist dat vrouwen ondervertegenwoordigd waren, maar zo weinig? Ik sta er van te kijken. In het artikel ‘Hij heet professor, zij is “de jongedame”‘ op NRC.nl worden vier vrouwelijke Leidse hoogleraren geïnterviewd over hun initiatief Athena’s Angels. Zij geven advies en informatie over seksediscriminaliteit in de Nederlandse wetenschap, want dit komt blijkbaar dagelijks voor op de werkvloer.

johanna2(Bron foto en historische fun fact: Johanna Westerdijk (1883-1961), de eerste vrouwelijke hoogleraar van Nederland)

Zo wordt er over het algemeen niet vanuit gegaan dat vrouwen het net zo ver kunnen schoppen als mannen. De titel van het NRC-artikel verraadt het al, maar het komt simpelweg vaak niet bij mensen op dat er ook vrouwen zijn die functie van hoogleraar bekleden. Ik stond helemaal te kijken van het voorbeeld over de (mannelijk) hoogleraar die zijn zwangere promovenda vroeg om abortus te overwegen. Volgens mij leven we toch in 2015, niet? Of lees ik nu iets uit de jaren vijftig? O nee, toen was het al helemaal ondenkbaar dat de vrouw zou doorleren 😉

Op twitter uitte ik ook mijn verbazing over dit onderwerp. Tineke Klamer, muziekfotografe, reageerde op mijn tweets en stelde dat zij niets merkte van discriminatie tijdens haar onderzoek aan de Universiteit Twente. ‘Ik was junior onderzoeker, maar ik heb hier nooit mee te maken gehad.’ Gelukkig maar! Er zal vast niet altijd sprake zijn van discriminatie. Wellicht ligt het aan de functie die je hebt (als we het artikel moeten geloven) of verschilt het per faculteit? Ik schrok in ieder geval behoorlijk van de voorbeelden die werden genoemd op NRC.nl.

Ik vind het een mooi initiatief van de vier hoogleraren om seksediscriminatie in de Nederlandse wetenschap tegen te gaan. Ik vind sowieso dat er gewoon veel meer vrouwen de wetenschap in moeten gaan en die kans ook moeten te krijgen! Het is 2015! Tijd voor een feministische golf in de Nederlandse wetenschap? Tijdens mijn studie had ik al snel een interesse om verder te gaan met wetenschappelijk onderzoek, na mijn master misschien een PhD  doen. Ik ben er nog niet over uit. Ik betrap mezelf er nog wel eens op te denken dat ik dat niet kan (dat slaat nergens op. Waar een wil is, is een weg! Echt waar!), maar na het lezen van dit artikel zou het al reden genoeg zijn om de wetenschap in te gaan. Lees het artikel hier.

Wat vind jij ervan? 

Mijn eigen top 2000

Oké dat is een valse titel. Als ik nu zelf een muziek top 2000 moet gaan samenstellen dan ben ik volgend jaar december nog niet klaar. De top 2000 vind ik het enige leukste onderdeel van Oud & Nieuw. Ook al is het ieder jaar geen verrassing meer welke liedjes in de top 10 staan en welke op nummer één. Ik vind het muziekprogramma altijd erg leuk om te kijken en je leert er vaak ook nog wat van. Ik maak met Spotify vaak lijstjes met favoriete muziek, één daarvan is ‘My Mixtape’. Deze verandert nog al vaak, want ik raak ook vaak uitgekeken op bepaalde liedjes. Een aantal van mijn favoriete liedjes die eigenlijk nooit vervelen:

Stairway to Heaven – Led Zepelin

Tja, niet erg origineel ben ik. Ook dit liedje zorgt voor de nodige kippenvel. Het liedje waarom ik ooit gitaar ben gaan spelen en de harde realititeit onder ogen kreeg dat ik nooit zo goed zou zijn als Jimmy Page. Tja, mijn sterke punten liggen elders 😉 Maar dit lied is wel perfect en ik denk dat het nog beter is dan Bohemian Rapsody van Queen (de eeuwige nummer 1). Oh, en deze versie is zóóó goed! ‘This is a song of hope’…

Avond – Boudewijn de Groot

Ik denk dat we dit wel kunnen rekenen als het mooiste Nederlandstalige liedje en deze staat volgens mij ook redelijk vaak in de top 10 van top 2000. Ik vind de tekst gewoon onwijs mooi. Iedere keer weer kippenvel. De tekst is gewoon heel erg mooi. Normaal gesproken ben ik niet een heel groot fan van Nederlandstalige muziek, maar dit lied valt toch wel onder één van de geniaalste liedjes ooit. Het is gewoon zo’n liedje waarvan je denkt: als ik ooit ga trouwen (dream on, Louise 😉 ) dan gebruik ik dat als het liedje voor de ceremonie.

Sound of Silence – Simon & Garfunkel

Als die twee stemmen bij elkaar komen dan ontstaat er gewoon een perfecte harmonie. Simon & Garfunkel schreven liedjes die de meeste singer/songwriters nooit zullen evenaren. De gevoeligheid van hun stem en het mooie gitaarspel van Simon laten de rillingen over mijn lichaam lopen (op de goede manier). Het is jammer dat dit stel niet meer samen werkt, maar des te leuker om ze weer eens terug te zien tijdens het Rock and Roll Hall of Fame-concert.

Heroes – David Bowie

Toen ik nog thuis woonde, vond ik op zolder een plaat van Davie Bowie – Heroes. Wie was dat, dacht ik? (ja ik was nog een kind). Jaren later had ik de oude platenspeler van mijn vader op mijn kamer gezet en heb ik die plaat opgezet. Daar stond ik dan mee te zingen op dit geniale lied van Bowie. De tekst is echt prachtig, maar dat kan ook bijna niet anders: het gaat over Berlijn en de Muur. Kan niet wachten tot ik het lied weer kan luisteren van de LP in plaats van een mp3tje.

En mijn Spotify lijst, mocht je het leuk vinden om te luisteren. Daar staan trouwens niet al deze liedjes in, want er bestaat zoveel goede muziek.

Ik heb expres mijn favoriete band er niet bijgezet, omdat het te lastig is om daar een lied van te kiezen. Wat zijn jouw all-time favoriete liedjes? Trouwens mijn blog heeft sinds gisteren ook een eigen facebookpagina 🙂 Zo blijf je op de hoogte van de posts die ik plaats. 

Kick the Bucket: Wat ik absoluut niet wil doen!

Het is heel populair op blogs om te schrijven over wat je nog wilt doen in je leven, het schrijven van een zogeheten ‘Bucket list’. Welke plekken wil je in je leven bezoeken? Welke films moet je gezien hebben? Welke boeken wil je lezen? Ga zo maar door. Het kunnen grote of kleine dingen zijn. Ik heb ook wel regelmatig zo’n lijst gedeeld met jullie. Maar laten we eens het omgekeerde doen: ik ga jullie mijn anti-bucket list delen. Dingen die ik nooit zou willen doen, plekken die ik nooit zou willen bezoeken, films die ik nooit zou willen zien en boeken die nooit zou willen lezen.

Een spin over mijn hand laten lopen:

Je kent die programma’s op televisie wel, waarbij bekende mensen allemaal debiele dingen doen, zoals wormen eten of een douche met afvalwater nemen zonder enige verklaarbare reden. Ik denk altijd dat ze gewoon aandacht tekort komen. Het zijn sowieso dingen die ik nooit zou willen doen. Maar het idee om vrijwillig een grote vogelspin (of iedere andere spin) over mijn hand of lichaam te laten lopen, vind ik ronduit verschrikkelijk. Op tv zag ik wel eens dat er dan mensen zijn die in een gesloten bak gaan liggen waar allemaal vogelspinnen in zitten. Wat een gestoord idee! Ik zou het niet doen, ook niet doen om mijn angst te overwinnen. Vroeger kwam ik wel eens op fantasy beurzen en dan waren er van die gekke mensen die het leuk vinden om kooitjes met spinnen tentoon te stellen. Ik liep er letterlijk een paar paden voor om zodat ik er niet langs hoefde te lopen. Het idee alleen al… (Ik heb expres geen foto van een spin neergezet. Lief van mij, he)

Bungeejumpen:

travel destinationsOok dat vind ik zo’n debiel iets. Ik kan me niet voorstellen dat mensen dat leuk vinden. Ik word al weak in the knees als ik op de achtste verdieping van het flat bij mijn Opa en Oma staat. Waarom zou je je vrijwillig van een hoge brug af laten gooien? Nope, dacht het niet! Het zweet staat al in mijn handen als ik er aan denk en foto’s zie.

Orgaanvlees eten:

Als ex-vegetariër ben ik nog steeds niet echt fan van vlees eten. Het moet voor de vitamines, maar ik blijf er moeite mee hebben. Maar één ding wat ik echt nooit zou willen eten is, orgaanvlees. Toen ik bij de hema werkte, stond ik kokhalzend lever te snijden. Die geur vergeet ik nooit meer. Tja, laat de haggis maar voor wat het is. Ik moet er niet aan denken. 

Plekken die ik nooit zou willen bezoeken:

Islamitische Staat. Dat is niet echt een plek waar ik nu van zou zeggen: wanneer gaan we er naartoe op vakantie? Tenzij je zou gaan om mensen te helpen die slachtoffer zijn geworden van IS, dan kan ik me er wel iets bij voorstellen. Je helpt dan je medemens.. Maar om het als toerist te gaan bezoeken (als dat überhaupt mogelijk zou worden), nee bedankt. Het was eigenlijk best lastig om een plek te verzinnen waar ik absoluut niet heen zou willen gaan voor een vakantie. Ik denk dat je mij niet zo snel zou aantreffen op van die Hollands campings waar iedereen Dries Roelvink muziek luistert en met zijn alle naar de bingo gaan ;).  Sorry stereotypering.

Films die ik nooit zou willen kijken:
Saw-1-Movies-Complete-Guide

Alles wat met horror te maken heeft. Ooit heb ik een stukje Saw gekeken en daar draaide mijn maag van om (oké, ik had toen net buikgriep. Misschien niet zo slim). Maar ik hou dus niet van horror films en zou ze nooit voor mijn plezier kunnen kijken. Die staan zeker wel op mijn anti-bucket list.

Boeken die ik niet wil lezen:

Had het mij vorige week gevraagd en dan had ik je gezegd dat ik het niet zou weten. Ik geef ieder boek wel een kans. Ja, oke je zal mij niet zo snel Vijftig Tinten Grijs zien lezen. Vorige week heb ik op aanrader een ‘Chicklit’ boek gehuurd. Het moest een heerlijk boek zijn. Nou, ik kan je zeggen: ik lees nooit meer een chicklit. Voor het eerst heb ik mij zitten oprecht irriteren aan het hoofdpersonage (ik werd er gewoon opgefokt van). “Help ik breek mijn nagel en ik moet er niet aan denken om een hak te breken”-tuthola’s. Joehoe, kunnen we ook gewoon normaal doen? Oké, Oké, ik mag niet over één kam scheren, maar het blijkt dat een groot deel van chicklits over zulke types gaan. Als ik het verkeerd heb dan moet je het zeggen. Nee, dat was dus duidelijk niet aan mij besteed! 😉 Tja, mijn leeslijst op de middelbare school bestond hoofdzakelijk uit boeken van Harry Mulisch. Dat is even wat anders…

Eigenlijk was het nog lastiger om een anti-bucket list te schrijven dan ik had gedacht. Ik vond het wel leuk om een stil te staan bij die dingen. Het idee kwam van The Daily Post – een blog die jou inspiratie kan geven wanneer je even niet meer weet waarover je moet schrijven. Dit is mijn niet al te interessante lijst. Mijn vraag aan jou: wat is jouw anti-bucket list?

Verander je kijk op jezelf met Embrace!

Met grote twijfel post ik deze blog eigenlijk. Het is erg persoonlijk, maar tegelijk wil ik dit project jullie niet onthouden. De vrouwelijke lezers van mijn blog tenminste. Ik schreef al eerder over zelfbeeld en het houden van je lichaam. Vrouwen zijn over het algemeen te kritisch over zichzelf en hun lichaam. Ik schreef zelfverzekerd dat ik mijn eigen lichaam moet accepteren en mezelf niet zo negatief moet beoordelen. Ondertussen is er niet veel veranderd. De knop heb ik nog niet echt omgezet. Embrace opent echter langzaam mijn ogen! Dit is een prachtig initiatief voor alle vrouwen die negatief over zichzelf zijn. En dat zijn er veel….

Het is ondertussen overal te vinden. Velen mensen posten het filmpje op facebook of op twitter. Misschien denk je wel “daar is de zoveelste al”. Ook ik keek dit filmpje en deze vrouw opende mijn ogen wel. Het is zo schokkend om te zien dat er zoveel vrouwen zo negatief over hun lichaam denken: “disgusting”, “awful” “ugly” zijn zo wat woorden die gebruikt worden om hun lichaam te omschrijven. Waarom?  Geen vrouw die een positief woord over zichzelf durft uit te spreken. Waarom doen we dit onszelf aan? De prachtige vrouw achter deze documentaire is Taryn en ze laat ons zien dat we van ons zelf moeten houden. Zij was ook nooit blij met haar lichaam en deed er wat aan door zich aan te melden voor een bodybuilding wedstrijd. Sporten en op dieet. Haar lichaam veranderde naar dat van een supermodel met spieren.

204ccdf3786d18dccfd4f6392de28016_largeEn wat denk je wat er gebeurde? Ze dacht nog net zo kritisch en negatief over haar lichaam.

 “Lose weight, reduce wrinkles, fight cellulite; we’re constantly told to fight a battle to be someone other than who we are.

Dat klopt. Na haar transformatie was ze nog steeds niet blij met zichzelf. En dat herken ik een beetje. Nu ben ik niet zo onzeker van mezelf zoals wordt laten zien in het begin van de video. Ik huil ook niet als ik mezelf in de spiegel zie, maar positief ben ik zeker niet. En ik ben kritisch ongeacht mijn gewicht. Toen ik mijn streefgewicht voor maanden had, dacht ik ook nog steeds niet positief over zichzelf. Ik zag van alles wat nog wel kon veranderen. Dat is nu alleen maar erger geworden nu ik zwaarder ben geworden door veel te vaak en te lang te snoepen. Het is dus nooit goed. Waar ik wel achter ben ondertussen? Dat ik voel me alleen fijn in m’n vel zitten als ik gewoon lekker gezond eet en sport (en gewoon zo af en toe genieten van wat ongezonder eten zonder schuldgevoel). Ongeacht de kilo’s dus. Oftewel goed voor mijn lichaam zorgen zoals het hoort.  Eigenlijk is het gewoon verspilde energie om je druk te maken.

Ik wil je vragen om gewoon even naar de website te gaan en het filmpje te bekijken. Helaas wilt de video niet invoegen op m’n wordpress. Door middel van crowdfunding probeert ze van haar droom Embrace werkelijkheid te maken. Voor ons. Wij veel te kritische vrouwen (en ongetwijfeld ook mannen!). Het fragment raakte mij en ik wilde jullie het niet onthouden. Laat Embrace zorgen voor een global change. Het wordt wel tijd, denk je niet?

https://www.kickstarter.com/projects/embrace/embrace-the-documentary-that-will-create-global-ch/widget/video.html

Hoe zou ik mijn lichaam in één woord zou omschrijven zonder mezelf weer eens negatief te omschrijven? Oké… ik probeer het! ‘Sterk’.

Website voor meer informatie over Embrace

En jij? Hoe zou jij jezelf in één woord omschrijven? 

Daydream believer: 5 toekomstige woonplaatsen

Dromen over plekken waar ik zou willen wonen doe ik al lang. Zelfs het interieur heb ik al in mijn hoofd zitten met dank aan Pinterest. Op het moment woon ik niet echt in de meest gezellige woonplaats die er is. Oké, er is een park achter mijn huis waar ik lekker kan hardlopen en als ik wil zit ik zo op het platteland, maar de woonplaats zelf is lelijk. Getroffen heb ik het niet qua woonplaatsen, want tot mijn 21ste woonde ik in de meest lelijke stad die is er, Spijkenisse. Dan is het dagdromen over plaatsen waar ik mij zou willen vestigen des te leuker. Benieuwd? Hier zijn vijf plekken waar ik mezelf best wel zie wonen (in willekeurige volgorde).

Utrecht

Photo 15-05-14 07 54 47Bron: eigen beheer!

What’s not to like about Utrecht? Sommige mensen noemen het Amsterdam in het klein. Een grote belediging voor Utrecht als je het mij vraagt. Utrecht is niet te vergelijken met Amsterdam. Vier jaar geleden begon ik te studeren in deze stad en ik heb er geen spijt van als het gaat om de locatie. De grachten, de mooie kleine straten, de schattige huisjes en de algehele sfeer. Bovendien is de stad ook nog eens enorm groen en gevuld met parken.  Lang heb ik gezegd dat ik terug wil naar Rotterdam, maar Utrecht went steeds meer. Ik baal best dat ik niet in de stad zelf woon, maar het is voor studenten ontzettend duur om een kamer te huren. Dus nog even volhouden en wellicht vind ik in de toekomst wel een mooi huisje in Utreg.

Berlijn

IMG_4430Bron: eigen beheer!

Oh, Berlijn! Als historica hou ik van deze stad, omdat de geschiedenis zo leeft. In geen enkele stad heb ik dit nog nooit zo meegemaakt als hier. Zoveel steden heb ik nog niet gezien, maar ik weet gewoon dat het zo is. De sporen van West en Oost zijn hier zo duidelijk te merken en dat fascineert mij. Zeker gezien het feit dat ik enorm geïnteresseerd ben in de DDR. Maar ook de sfeer is zo uniek. Het is eigenlijk niet te omschrijven. Ik voel me thuis wanneer ik hier ben. Ik heb niet het gevoel dat ik in een hoofdstad bent. Het is er ruim, open, en groen. Groener dan in Nederland. Mensen zijn er vriendelijk, en het is een walhalla voor biologisch eten. Eigenlijk loopt het heel erg voor op Nederland. Op zondag lekker een Flohmarkt af in een van de parken en lekker lunchen in Prenzlauerberg. Gelukkig mag ik volgend weekend weer even mijn favoriete stad bezoeken! Tot dan, Berlijn!


Verenigd Koninkrijk

IMG_4525 foto
Bron: eigen beheer!

Ik hoor je al denken: dat is geen woonplaats. Dat is het ook niet, maar dat betekent dat ik me er zo thuis voel dat ik mezelf wel op meerdere plaatsen zie wonen. Vorige maand ben ik naar Yorkshire geweest en dat is een prachtige landelijke omgeving om te wonen. Het scheelt ook dat ik bij twee hele goede vrienden mocht verblijven die mij enorm laten thuis voelen hier. In Hull zou ik dan nooit willen wonen, maar York is daarentegen wel een prachtige Middeleeuwse stad. In Edinburgh voelde ik mij in één klap thuis en heb ik weken last van heimwee gehad. Ik kan me, behalve het enorm overvloedig drinken, goed vinden in de Engelse en Schotse cultuur. Het is er gemoedelijker en het zou me beter kunnen helpen met minder ongeduldig en gehaast te zijn. Ook in Londen denk ik dat ik best wel mijn thuis kan vinden, ondanks dat ik er nog niet ben geweest.

Haarzuilens
520238_Huis_Nijverheid_Brinkstraat_1_Haarzuilens
Bron

Op tien minuten fiets afstand van het lelijke Maarssenbroek ligt het idyllische plaatsje Haarzuilens, bekend van het Kasteel de Haar. Toen ik voor het eerst door dit dorpje reed, dacht ik even dat ik in het Sprookjesbos van de Efteling terecht was gekomen. De huisjes met hans-en-grietje luiken zijn van een ontzettend hoog sprookjes gehalte. Het is er rustig en klein. I like. Of ik hetzelfde zou denken als ik er woon, weet ik niet. Ik hou namelijk ook erg van het stadse leven. Maar ik kom graag in Haarzuilens om wat rust te vinden. Het geeft een gevoel van vakantie. Sowieso is de omgeving van Haarzuilens en Vleuten heel fijn. Ik kom er graag.

 

Rotterdam
DSC_9728
Bron: Paulabspoel.nl
Hoe kan ik als Rotterdammer, Rotterdam vergeten te noemen? Vorig jaar was ik nog regelmatig aan het kijken op internet voor een woning in deze mooi havenstad. Ik ben er geboren en heb mij heel mijn leven Rotterdam gevoeld ondanks dat ik in Spijkenisse ben opgegroeid. De reputatie van Rotterdam is niet altijd even goed, maar iedere stad heeft zo zijn slechte delen. Het grappige is dat het grootste gedeelte van mijn familie uit die delen komen die nu zo slecht op de kaart staan. Toch als ik er kom, zie ik dat niet zo. Rotterdam is hip en voor iedereen is er wel wat te beleven. De stad die door vele websites nu gezien wordt als een werelstad die je gezien moet hebben. Dat vind ik ook. Toeristen komen altijd terug op dat “o-zo-geweldige” Amsterdam. Leuke stad hoor, maar het heeft niet wat Rotterdam heeft. Nuchterheid. (en hiermee zal ik dus veel commentaar over mij heen krijgen, maar dat is gewoon mijn mening. Misschien dat het anders is als ik echt in Amsterdam zou wonen).


Waar zie jij jezelf wel wonen ‘later’? 

Een hartje voor jou

Och, ik moet me eigenlijk diep diep DIEP schamen. Oké misschien wat overdreven. Maar ik ben echt al tijden niet online geweest en de berichten die ik plaatsen waren… Meh. Ik heb gewoon geen inspiratie en wil niet zomaar schrijven om iets te plaatsen. Het moet wel leuk zijn en blijven… Daarom bedacht ik me dat ik eens een andere header moest maken. Alsof dat de inspiratie terugbrengt, maar niet geschoten is altijd mis toch? Voor de rest weet ik nog niets te vertellen. Behalve dat ik vrijdag de beste Valentijnsdag ooit had. Eigenlijk vier ik dat nooit (commerciële dag), dus kan ook net zo goed zeggen, de beste vrijdag ooit. Ik won namelijk een gesigneerd exemplaar van Till Lindemann’s (lees: mijn idool/held/voorbeeld) gedichtenbundel In Stillen Nächten. Ik stond dus gewoon letterlijk te springen en gillen in de keuken. Alsof ik loterij gewonnen had. Jawohl.

En omdat ik iets goed te maken heb dat ik maanden van de blogaardbodem verdwenen was en voor allen die geen leuke  Valentijnsdag vrijdag hadden: Hier een hartje voor jou ♥

Hoe is het met jullie? Tot blogs x1600x1200_sparkleheart